Jak żyć z problemami tarczycy – krótkie kompendium wiedzy

 

Photo by Pidoartsgroup

Photo by Pidoartsgroup

Ostatnimi czasy coraz częściej słyszy się o problemach z tarczycą. Prawdopodobnie, każdy z Was zna kogoś, kto również musi się z nimi mierzyć. Wychodząc Wam naprzeciw, postanowiłam w tym wpisie zebrać podstawowe informacje tyczącego się tego zagadnienia. Zapraszam do lektury.

Jakie są czynniki odpowiedzialne za problemy z tarczycą?

Problemy z tarczycą mogą przebiegać pod różną postacią – zasadniczo wyróżnia się jej nadczynność, niedoczynność oraz lokalizujące się w niej nowotwory. Każda z nich posiada swoje charakterystyczne czynniki wywołujące.

Niedoczynność tarczycy (inaczej mówiąc stan niedoboru jej hormonów) najczęściej rozwija się ona na podłożu choroby Hashimoto lub jest skutkiem usunięcia gruczołu tarczycowego. Jeśli zaś chodzi o nadczynność, to tu z kolei najczęstszą jej przyczyną są choroba Gravesa-Basedowa oraz wole guzkowe (szerzej znane, jako guzki w tarczycy).

Odrębnym tematem są nowotwory lokalizujące się tarczycy. Pomimo lat badań, nie udało się wytypować czynników sprawczych tej choroby, poza jednym – działaniem promieniowania jonizującego (na przykład częste zdjęcia RTG regionu szyi i głowy).

Jak objawiają się choroby tarczycy?

Chora tarczyca przez wiele lat może nie dawać żadnych niepokojących objawów. W znacznym stopniu utrudnia to rozpoznanie i wymaga od lekarza wykonania badań laboratoryjnych. Abstrahując jednak o tego, pełnoobjawowa niedoczynność i nadczynność tarczycy ma swoje charakterystyczne, przeciwstawne obrazy, których składowe każdy chory może u siebie zaobserwować.

Tak więc niedoczynność tarczycy objawia się przede wszystkim trudnymi do zrzucenia kilogramami, sennością, uczuciem zimna, a nawet depresją. Odwrotnie, nadczynność będzie charakteryzowała się nieadekwatnym chudnięciem, pobudzeniem, uczuciem gorąca oraz szybko bijącego serca.

Jeżeli zauważysz u siebie jakikolwiek z wymienionych objawów lub ktoś w Twojej rodzinie miał problemy z tarczycą, koniecznie powiedz o tym swojemu lekarzowi lub na własną rękę oznacz sobie profil tarczycowy (TSH oraz T3 i T4)

Sposoby radzenia sobie z chorą tarczycą – czy leki trzeba przyjmować całe życie?

Czy leki będę musiał przyjmować całe życie? Takie pytanie często pada z ust pacjentów słyszących rozpoznanie, jakim jest choroba tarczycy. Jeśli chodzi o jej niedoczynność, odpowiedź brzmi tak (tarczyca, która utraciła funkcje produkcji hormonów nie jest w stanie jej odzyskać). W przypadku natomiast nadczynność u dużej części pacjentów okazuje się, że problemy po pewnym czasie ustępują i leki przestają być potrzebne –  w chorobie Gravesa-Basedowa okres koniecznego leczenie wynosi zwykle około 1 roku.

Chora tarczyca – gdzie szukać pomocy?

O tyle o ile lekarz rodzinny może wykonać nam podstawowe badania laboratoryjne i stwierdzić u nas chorobę tarczycy, jej leczeniem powinien zająć się endokrynolog. Dobrym pomysłem jest wcześniejszy research i wybranie takiego specjalisty, który ma najlepsze opinie zarówno w internecie, jak i wśród znajomych.

Czy nowotwór tarczycy to wyrok?

Nowotwory tarczyc na szczęście występują stosunkowo rzadko, częściej u kobietPodstawową formą ich leczenia jest operacja, a najważniejszym czynnikiem decydującym o rokowaniu, wczesne rozpoznanie. Statystyki pokazują bowiem, iż rak brodawkowaty (najczęstsza postać raka tarczycy) w najwcześniejszym stadium ma wyleczalność na poziomie blisko 100%. W momencie, kiedy guz jest już większy i nacieka tkanki, procent ten spada do około 60%.

Choroba tarczycy to nie inwalidztwo – co można, a co nie można chorując na tarczyce?

Choroby tarczycy, rozpoznane i odpowiednio leczone pozwalają żyć całkowicie normalnie. Chory, bez większych ograniczeń może podejmować wszystkie aktywności, uprawiać sport i robić wszystko to, co robił wcześniej. Lekarze wręcz zachęcają pacjentów endokrynologicznych, podobnie jak wszystkich innych ludzi do aktywnego spędzania czasu (szczególnie istotne jest to w przypadku niedoczynności, która objawia się przyrostem masy ciała).

A dieta podczas leczenia? 

Z czysto medycznego punktu widzenia, jeśli chodzi o niedoczynność, zasadniczo powinno dostarczać się w diecie jod. W związku z tym, iż sól jest jodowana, w zupełności wystarcza. Czasem jednak lekarz endokrynolog może zadecydować o dodatkowej suplementacji, ale jest to kwestia indywidualna. Warto unikać produktów tłustych, bogatych w cholesterol. Dieta powinna być stosunkowa lekka zważywszy na i tak wolny metabolizm.
Jeśli zaś chodzi o nadczynność warto aby dieta była bogatokaloryczna i bogatobiałkowa, tak aby nadrobić  szybszy metabolizm.

 

 

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.